Beluister dit verhaal
Vanochtend stopte er al vroeg een taxi voor de deur. Er stond een bezoek aan het ziekenhuis op het programma.
Meestal neem ik een begeleider mee als ik naar Gasthuisberg moet. Het is er immers zo’n doolhof dat je zelfs met een stel goedwerkende ogen moet opletten waar je loopt. Bovendien gaat de tijd dubbel zo snel voorbij als je niet alleen in de wachtkamer zit, opgesloten in je eigen gedachten.
Maar dit keer was het me niet gelukt om begeleiding te regelen. Er zat dus niets anders op dan het traject alleen af te leggen. Nou ja, alleen. Ik had natuurlijk Wiki bij me. Toch kon ik het niet laten om tijdens de taxirit elke stap van het traject in mijn hoofd af te spelen. Zou Wiki de ingang nog weten te vinden? Hij had dat wel geleerd tijdens de opleiding, maar dat was alweer een tijd geleden. Wat als…?
Aangekomen bij het ziekenhuis stapten we uit. Wiki nam meteen de omgeving in zich op, schudde zich uit en kwam vervolgens naast mijn been staan. Kom maar op met dat harnas, leek hij te willen zeggen.
We hadden geluk: de taxichauffeur was bijzonder behulpzaam en liep met ons mee naar het onthaal. Dat was maar goed ook, want er waren opnieuw werkzaamheden bezig. Het ziekenhuis lijkt soms wel een stad; voor je het weet, komt er weer een vleugel bij. Zonder hulp hadden we de weg van de taxistandplaats naar de balie nooit gevonden. We liepen langs een tent, vervolgens door een gang en daarna een hoek om, tot we bij de infobalie kwamen, waar de taxichauffeur afscheid nam.
‘Kan ik je helpen?’ vroeg een vriendelijke stem. ‘Ik mag hem niet aaien, toch?’
Ik glimlachte. Wiki had duidelijk zijn trouwe hondenblik weer bovengehaald — die onweerstaanbare blik waarmee hij in een handomdraai alle harten verovert.
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Hij is aan het werk. Ik heb een afspraak om negen uur bij dokter B., op afdeling E. Kun je me daarheen brengen?’
‘Natuurlijk, ik loop met je mee,’ zei ze. Een lach klonk door in haar stem. Ze kwam achter de balie vandaan en raakte zacht mijn arm aan. ‘Zal ik je leiden? Of doet hij dat? Of is het een zij?’
‘Een hij,’ antwoordde ik. ‘Hij kan je volgen.’ En tegen Wiki: ‘Kom op, jongen. Follow.’
Eerst aarzelend, maar al snel zelfverzekerd en met vooruitgestoken borst volgde hij de verpleegster door de enorme inkomhal. We stopten bij de inschrijfterminal, waar ze me hielp met het scannen van mijn identiteitskaart. Daarna liepen we verder naar de juiste afdeling. Wiki bleef haar al die tijd volgen, zijn staart vrolijk zwiepend — alsof hij het heerlijk vond om achter verpleegsters aan te lopen.
‘Ik zal een paar mensen aanspreken,’ zei ze, ‘zodat ze een oogje in het zeil kunnen houden wanneer je foto op het scherm verschijnt en het jouw beurt is. Ik laat het ook even aan de arts weten.’
In de wachtzaal stoof Wiki resoluut op een bankje af, waar ik ging zitten.
‘Fijne dag nog, en bedankt!’ zei ik. De verpleegster nam afscheid en liep weg.
Om me heen hoorde ik een geroezemoes van stemmen, af en toe onderbroken door de biepjes die aankondigden dat de volgende patiënt aan de beurt was. Ik was er niet helemaal gerust op. Wat als ze me vergaten? Hoelang moest ik hier dan blijven zitten voor iemand merkte dat er iets mis was?
De tijd verstreek. Wiki ging een meter verderop liggen en hield alles rustig in de gaten, ongetwijfeld zonder mij ook maar een moment uit het oog te verliezen.
‘Wat een prachtige kop!’ klonk het achter me.
‘Wat is die rustig,’ hoorde ik links van me. ‘Was ons Joske ook maar zo.’
Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Zoals zo vaak wist Wiki met zijn rustige aanwezigheid en trouwe blik iedereen voor zich te winnen.
‘Wiki! En u natuurlijk ook, mevrouw Feijen. Komt u maar!’
Uit de gang rechts van me klonk de vertrouwde stem van mijn arts. Ik stond op en volgde Wiki, die enthousiast naar haar toe liep. We volgden de arts, gang in, gang uit, tot we bij de spreekkamer kwamen. Daar liep Wiki de arts straal voorbij en stevende hij recht op een stoel af. Hij duwde zacht tegen mijn hand tot die de rand van de stoel vond. Ik ging zitten en gaf hem een koekje.
Na de raadpleging moesten we naar een andere ruimte, omdat er nog bloed moest worden geprikt. Het leek wel of Wiki zich alles nog herinnerde van de vorige keer. Zonder aarzelen leidde hij me naar de juiste deur en vervolgens naar de fauteuil waar patiënten moeten plaatsnemen.
Toen het voorbij was, stond hij rustig op, kwam naast me staan en tikte met zijn snuit zacht tegen mijn hand. Een klein, vertrouwd gebaar dat alles zei: ik ben er voor je, laten we gaan.
We werden opnieuw begeleid naar de ingang van het ziekenhuis, waar een taxi voor ons werd besteld. Een vriendelijke verpleegster vertelde me dat er vlak bij de ingang een bank stond waar ik kon wachten. Wiki leidde me erheen.
‘Wat doen jullie dat toch goed samen!’ riep ze ons na. Ik hoorde haar lachen.
En zo kwamen we weer veilig thuis.