Beluister dit verhaal
Je hebt het vast ook al eens meegemaakt: dat gênante moment in de supermarkt. Een boordevolle winkelkar. Een lange rij aan de kassa. Verveelde blikken op smartphones. Een zichtbaar vermoeide kassierster die het verschuldigde bedrag opdreunt alsof ze een bingoavond presenteert. En dan… Niet de drie geruststellende biepjes, maar één lange, schelle bieptoon. De kassierster zucht geërgerd. ‘Saldo ontoereikend!’ brult ze zo hard dat iedereen nieuwsgierig jouw kant op kijkt. Met een kop als vuur verlaat je de winkel. Zo’n moment dus. Maar dan met een rekening die níét in de min staat.
Vlak voor de kerstvakantie was het weer raak. Ik was jarig en ging samen met mijn beste vriendin de stad in. Een lekkere lunch met een latte erbij, een rondje over de kerstmarkt, een taartje, wat kerstcadeaus scoren… Geen betere manier om zevenendertig te worden, toch? Het was gezellig druk op straat, overal klonk vrolijke kerstmuziek en het hoho van de kerstman op het Ladeuzeplein maakte het plaatje compleet. Zoals steeds liep ik arm in arm met mijn vriendin. Dat kan nu eenmaal niet anders als je blind bent en tussen de drukbezochte kraampjes door moet laveren.
Omdat ik nog een kerstcadeau voor mijn man zocht, liepen we de winkelstraat in. Mijn vriendin omschreef wat ze zag: leren portemonnees, dure sporthorloges, aftershaves – en boeken, massa’s boeken. Ze las de flapteksten voor en ik koos er drie uit waarvan ik zeker wist dat mijn man er blij mee zou zijn. Er stond een lange rij voor de kassa. We doodden de tijd met kletsen en nieuwtjes uitwisselen, tot het mijn beurt was en ik de boeken op de toonbank legde.
De kassierster scande ze, waarna ik mijn bankkaart tegen de betaalterminal hield en mijn pincode moest ingeven. ‘O nee, er zijn geen voelbare toetsen, het is een apparaat met touchscreen,’ zei mijn vriendin onthutst. Ik zweeg en onderdrukte een zucht. Niet weer, dacht ik vermoeid. De vorige keer dat me dit overkwam, zat er niets anders op dan de winkel met lege handen te verlaten – of mijn pincode met de kassajuffrouw te delen. Ditmaal was mijn vriendin erbij, en ik fluisterde haar mijn code in het oor. Het saldo van mijn bankrekening was toereikend, maar het systeem niet. Digitale vooruitgang is mooi, zolang ze voor iedereen toegankelijk is.