Beluister dit verhaal
Ik loop het hobbelige pad af, recht naar je ingang toe. Achter me getoeter van een auto, gejank van een brommer, een loeiende sirene. Dan, wat verder bij de straat vandaan, ruisende bomen, koerende duiven, geritsel in het struikgewas.
Ik steek mijn hand uit. Niet tastend zoals toen. Trefzeker. Mijn vingers op de klink. Gekraak en gepiep als de deur opengaat.
In mij kraakt en piept er iets mee. Als een scharnier dat moeizaam loskomt.
Dag, K. Dag!
Ik loop naar binnen. Je gang in. Je hoek om. Mijn benen weten de weg. Feilloos.
Ze houden halt bij je lift. Gezoef in de koker, gelach in de verte. Werktuiglijk landt mijn hand op de knop. Ik wacht.
De deur schuift open. ‘Main floor,’ hoor ik je zeggen. Ik stap in, vind nummer drie, druk erop. Zonder nadenken. Dan ga je naar boven. En ik ga met je mee.
Ze noemen je het Kremlin.
Al doen je strakke betonnen muren eerder aan grauwe Sovjetflats denken dan aan het elegante tsarenpaleis met zijn zongele gevel en lichtgroene dak.
Geen rode muren om jou heen.
Geen vesting die de wereld regeert.
Behalve de mijne dan. Tot nu.
De liftdeur schuift open. Mijn benen komen in beweging. Rechtsaf. Passen tellen.
Daar is weer een deur. De deur van mijn kantoor. Mijn plek in jou.
Mijn hand vindt de klink. Sleutel in het slot. Licht aan (maar waarom?). Ingestudeerd. Ingesleten.
Ik loop naar het raam. Duw het open. Draai me om. Tegen de wanden grote archiefkasten, afgeladen vol met vuistdikke brailleboeken.
Ik trek er een uit, sla het open. Punten onder mijn vingers. Woorden van dichters. Zinnen van denkers. Ich bin ein Bewohner des Elfenbeinturms. Namen van schrijvers die me jarenlang gezelschap hielden.
Kennis die als stof uit de bladzijden opstijgt en mijn ogen doet tranen.
Ik ben achttien en sta voor in de aula, de microfoon in mijn klamme hand. Voor me een zee van gezichten. Of liever, een golf van stemmen.
‘Stel jezelf maar even voor,’ zei de docent.
En ik stelde me voor. Vroeg om hulp.
Handen gingen de lucht in, zo werd me verteld. Een paar, nog enkele, vele.
Genoeg om me mee op sleeptouw te nemen. Op sleeptouw door Leuven.
Ik ben twintig en het is examentijd.
Wankele stapels brailleboeken. Franse literatuurgeschiedenis. Duitse taalkunde.
1750 braillepagina’s. Een week om te studeren, niet meer. Tijd die door mijn vingers glipt.
Zweet, bloed en tranen. En koffie natuurlijk. Liters.
Ik ben zesentwintig en sta bij de baliemedewerker.
‘Ik zal je je kantoor laten zien,’ zei ze. ‘Volg me maar.’ Haar volgen? Goed, maar hoe dan?
Helpende handen.
Professoren die inspireerden. Collega’s die motiveerden.
Conferenties en buitenlandse onderzoeksverblijven. Een wereld die openging.
Mijn wereld.
Ze noemen je de bunker.
De bunker uit de jaren zeventig.
Brutalistisch. Lelijk. Van keiharde steen.
Een schril contrast met de middeleeuwse gevels om je heen.
Gesloten. Ivoren toren.
Maar ook veilig. Beschut.
En je droeg me, al die jaren.
Toen ik nog zoekend door je gangen liep.
Toen elke deur een vraag was.
Toen elke trap een hindernis leek.
Je gaf me tijd.
Want woorden hebben geen haast. Woorden hebben geduld.
En langzaam was je geen doolhof meer. Langzaam werd je mijn K.
Ik sla het boek weer dicht. Zet het terug in de kast. Straatgeluiden zweven door het open raam naar binnen.
Gerammel van een fiets. Studentengelach.
Een bus die langsrijdt.
Geen rumoerige zoals toen. Maar een geruisloze, zelfrijdende.
De tijd staat niet stil.
En dan, onveranderd, het machtige klokkenspel van de universiteitsbibliotheek.
Maar toch… Soms deed je je naam eer aan.
‘Publiceren, publiceren. Wie zijn best doet zal het leren,’ zei je streng.
Artikelen. Deadlines. Beoordelingscommissies. Onderzoeksvoorstellen.
Meevallers. Stille afwijzingen. Tijdelijke contracten.
Je legde de lat hoog. Erg hoog.
Ik reikte. Sprong. Graaide.
Maar kwam er net niet bij. Niet helemaal. Niet voor altijd althans.
Ze noemen je het Kremlin.
Ze noemen je de bunker.
En ik – ik noemde je ‘thuis’.
Nu trek ik de deur achter me dicht.
Loop je gang uit.
Je lift in.
Naar buiten. Je hobbelige pad op.
Je deur valt met een klap achter me dicht. Het geluid galmt na als geschiedenis in mijn oren.
Weldra zal ook ik hier geschiedenis zijn.
Nog één keer draai ik me om. Hef mijn hand.
Niet tastend zoals toen. Zeker.
Een stille groet.
Ik breng mijn hand naar mijn wang. Mijn vingertoppen zijn nat.
Dag, K. Je was geen onneembare vesting voor mij.
Je spreidde je armen.
Wees me de weg.
Liet me vallen en ving me weer op.
En nu – nu zet je me neer. Met beide voeten op de grond.
Wat vlug misschien. Wat hard ook. Dat geef ik toe.
Maar je zet me neer. Je laat me los.
Of ik jou.
Dag, K.
Dag, KU Leuven.
***
Dit poëtische verhaal schreef ik toen ik de beslissing had genomen om een punt te zetten achter mijn academische loopbaan in Leuven. Het gebouw waar ik jarenlang had gewerkt, het Erasmushuis, wordt in de volksmond ook weleens ‘het Kremlin’ genoemd, vanwege zijn bouwstijl. Dat inspireerde me bij het schrijven van deze tekst.