Beluister dit verhaal
Er stond vandaag een thuiswerkdag op de planning. En aangezien er weer heel wat vertaalwerk op me lag te wachten, zat ik al vroeg achter mijn bureau. Langzaam kwam de zon op, maar het duurde niet lang of de lichtstralen stroomden mijn werkkamer binnen. Eerst vielen ze alleen op de hand waarmee ik mijn brailleleesregel bediende, maar gaandeweg verspreidden ze zich. Algauw baadde mijn schrijftafel in een zee van licht. Ik draaide mijn gezicht in de richting van het raam.
Omdat ik vandaag nergens heen hoefde en tussen het werk door van het mooie weer wilde genieten, besloot ik mijn lunch in te pakken en er met Wiki op uit te trekken, de Holsbeekse bossen in. Hij kent dat traject natuurlijk op zijn duimpje, maar voor mij is het heel wat lastiger om me er te oriënteren. Gelukkig ligt er in dit bos een smalle strook kasseitjes die ik kan volgen, steeds dieper het bos in, tot bij een bank op een open plek. Daar wilde ik vandaag heen.
Meestal loop ik dit traject met een begeleider erbij, zodat Wiki niet hoeft te werken en even zijn neus achterna kan. Maar dit keer was ik in mijn eentje. Ik verwachtte daarom van hem dat hij me over het pad zou leiden en daarna het bankje voor me zou zoeken. Hij aarzelde geen moment en begreep al snel dat hij vandaag niet meteen in de snuffelstand mocht. Na een flink stuk lopen stevende hij enthousiast op het bankje af, waar we neerstreken. Zijn tuig mocht uit en werd verruild voor een flexiriem, zodat hij wat kon rondsnuffelen terwijl ik mijn lunch opat en van een prachtig vogelconcert genoot. Mindfulness, in alle betekenissen van het woord. De zon verwarmde mijn gezicht en ik besloot nog even te blijven zitten om te luisteren naar een fragment uit de roman die ik momenteel vertaal.
Even later liet Wiki een zacht gejank horen. Blijkbaar vond hij dat de middagpauze lang genoeg had geduurd. Ik pakte mijn spullen bij elkaar, hing zijn tuig over mijn schouder en bevestigde een belletje aan zijn halsband. We begonnen opnieuw over het smalle pad te lopen, dit keer in de tegenovergestelde richting. Het was rustig; geen tegenligger te horen. Ik besloot Wiki wat vrijheid te geven en hem los te laten. Voor een geleidehond is dat belangrijk: tussen al het werk door moet hij ook even gewoon ‘hond’ kunnen zijn. Ik vind het altijd spannend, al helemaal zonder begeleider erbij. Het is een kwestie van vertrouwen. Maar vandaag waagde ik het erop. Wiki vond het prachtig. Hij rende, sprong en cirkelde om me heen. Af en toe bleef hij achter om een interessant geurtje van nabij te verkennen.
En toen raakte ik van het pad af. De punt van mijn stok gleed alleen nog over zachte aarde en dode bladeren. Dat krijg je als de strook kasseitjes erg smal is en hier en daar onder de modder verdwijnt.
Zoekend liet ik mijn stok over de aarde zwiepen. Niets. Waar was dat verdomde pad gebleven? Ik zette nog een paar aarzelende passen, toen bleef ik staan. Nog steeds voelde ik alleen maar zand en takjes onder mijn stok. En een hete brok in mijn keel.
Zou mijn telefoon hier bereik hebben?
Ineens klonk achter me het geluid van een rinkelende hondenbel, gevolgd door roffelende poten die over het pad naar me toe kwamen gerend. Daar was Wiki. Even bleef hij links van me staan. Toen leunde hij tegen me aan en gaf me een duw. Kordaat. Alsof hij duidelijk wilde maken dat ik naar rechts moest. Geen woorden nodig. Ik verplaatste de punt van mijn stok die kant op. Eén meter. Twee. Yes. Daar was het pad weer.
We vervolgden onze weg en kwamen veilig weer thuis.