Beluister dit verhaal
Zodra ik het hotel verlaat, dringen uitlaatgassen mijn neusgaten binnen. Verderop klinken loeiende sirenes en toeterende auto’s, gevolgd door het schrille, snerpende geluid van politieagenten die vol overgave op hun fluitje blazen, in een poging de uitwaaierende menigte in toom te houden. Op elke straathoek hoor ik het gesjacher van straatventers, hun stem druipend van de euro- en dollartekens. Om me heen voel ik het gedrang van talloze toeristen, ongetwijfeld met hun fototoestel in de aanslag. Het is drukkend warm, zo warm dat de vogels zwijgen en ik onwillekeurig naar adem hap. – Dat was mijn eerste indruk van Rome.
En toch genoot ik intens van mijn dagen in deze naar verluidt schitterende stad.
Want na mijn aanvankelijke overrompeling voelde ik ook een zekere zachtheid. Ik proefde de vino bianco, rook de cappuccino en luisterde naar de kerkklokken in de verte.
De vriendelijkheid van de Italianen deed me glimlachen. Als we iemand naar de weg vroegen, werden we vrijwel meteen door een groepje stedelingen omsingeld, die druk met elkaar overlegden en ons vervolgens goedbedoeld elk een andere kant op stuurden.
En toen ontdekte ik de Italiaanse keuken. Sfeervolle muziek. Uiterst behulpzame obers die het bestek zowat uit mijn handen rukten om de pizza voor me te snijden en daarbij een vurig Italiaans betoog afstaken, waar ik geen woord van begreep. Terwijl ik met gloeiende wangen een hap van het deeg nam, bewoog de avondbries het haar in mijn nek zachtjes heen en weer. Het kietelde. Hoog boven mijn hoofd klonk het gekrijs van zeemeeuwen. Krekels tsjilpten in het ruisende struikgewas.
Toen we later weer door de stad dwaalden en langs beroemde gebouwen liepen die ik niet kon zien, begon het verleden tegen me te fluisteren. Alsof de gebouwen hun verhaal aan me wilden vertellen.
Een verhaal vol woorden en klanken en geuren en smaken.
Een verhaal zonder beelden.
Maar mét ver-beelding.
De fonteinen die de Romeinen eeuwen geleden lafenis brachten, wezen me de weg, als een auditieve plattegrond van de stad.
Hoewel ik ze niet kon zien, kon ik ze horen. Althans, als ik er dicht genoeg bij wist te komen.
Met schuifelende voeten baanden we ons een weg naar de Trevifontein. Er stonden honderden mensen, zo klonk het in elk geval. Het duurde even voordat we een rustige plek vonden om de ongelijke treden af te dalen. Uiteindelijk kon ik mijn vingertoppen in het koele water onderdompelen.
Net toen ik een muntje in het bassin wilde gooien zoals de traditie dat voorschrijft, hoorde ik het.
‘Make a wish…’ zei een diepe stem. De man moest vlak bij me staan. Hij vervolgde: ‘Okay… Done? Let’s go. Give me your hand.’
Het klonk als een Amerikaans stel dat met verstrengelde handen wegliep. Maar toen ook wij het klaterende water achter ons lieten, zei mijn begeleider terloops: ‘Die man, die Amerikaan… Hij begeleidde zijn blinde vrouw. Ze stond pal naast je. Wat bijzonder dat jullie precies naast elkaar stonden op deze mooie plek…’
Ik zweeg. Want hoe groot was de kans dat twee blinde vrouwen op precies hetzelfde moment naast elkaar bij de Trevifontein stonden en allebei een muntje in het water wierpen? Kon dat nog toeval zijn?
