Allegro Pastel

Op weg naar de wc kwam ze haar zus tegen. Sarah had erg verwijde pupillen en een bezweet voorhoofd, ze kwam naar Tanja toe in het gezelschap van twee kerels in een zwart onderhemd en met een zilveren halsketting, waarschijnlijk studiegenoten van de filmacademie. Een knuffel met een kus op de wang – dat was niets ongewoons tussen de zussen, Tanja wist dat, en toch voelde ze bij Sarah een extra scheut affectie. Sarah stelde haar buddy’s – Tim en Jakob – haastig voor, en uit de manier waarop die Tanja met een opvallend formele handshake begroetten, maakte ze op dat de jongens wel wisten dat ze Sarahs succesvolle oudere zus was. Tanja en Sarah spraken af dat ze elkaar uiterlijk om drie uur buiten bij de bar zouden ontmoeten om samen water zonder prik te drinken. In de rij voor de wc vroeg Tanja zich af of ze zich oprecht zorgen maakte over het druggebruik van haar depressieve zus, en als dat inderdaad het geval was, tot welk soort dubbele moraal ze dan neigde. De wisselwerking van antidepressiva en Molly was voor zover ze wist niet optimaal, al was haar neurologische kennis niet om over naar huis te schrijven. In feite kwam haar onbehagen alleen voort uit het begrip ‘heropnameremmer’, dat ze met antidepressiva associeerde. Tanja keek op haar telefoon. Jerome had alleen een emoji met een zonnebril gestuurd, wat ze een beetje teleurstellend vond. Ze overwoog de wachttijd in de rij voor de wc te gebruiken om online meer informatie op te zoeken over wisselwerkingen, maar haar datavolume was bijna opgebruikt en de internetverbinding in de Griessmühle was nogal slecht. Ze leefden nog lang niet in het tijdperk waarvan veel mensen zeiden dat ze er al middenin zaten. Tanja las een paar van de berichtjes die ze de afgelopen dagen had gekregen. De meeste vond ze leuk. Eigenlijk hadden alle mensen met wie ze communiceerde een zelfverzekerde toon ontwikkeld in hun berichtjes. Zelfs haar moeder slaagde er nu in om met een zekere uitvoerigheid te appen en daarbij zelfs steeds vaker de formele aanspreekvorm – Beste dochter Tanja – achterwege te laten. Tanja was trots op haar moeder, die als therapeut in Kiel werkte, net zoals haar moeder trots was op haar. Tanja’s vader, een stugge Noord-Duitse internist, was volgens haar moeder ook trots op haar, maar onmogelijk in staat haar dat te laten blijken. De gedachte aan haar vader ontroerde Tanja, hij kon nu eenmaal niet anders, hij was gewoon minder goed met woorden dan de andere Arnheims, maar daarom niet minder super. Ze nam zich voor haar vader in de komende dagen op te bellen en keek nu echt uit naar het hortende begin van dat gesprek. In PanoptikumNieuw had ze haar hoofdpersonage Liam laten zeggen: ‘Je kunt ofwel heel erg op je ouders gaan lijken, ofwel geestesziek worden. Alleen bij geesteszieke ouders lukt het misschien allebei.’ En hoewel Tanja die zin al in drie interviews verdedigd had, voelde het inzicht nu weer als nieuw. Misschien had Sarah al die tijd te veel tegen haar voorbeelden gestreden, misschien was dat het hele probleem. Maar was het eigenlijk wel een probleem? In de gang voor de wc was het behoorlijk warm. Toen de deur voor Tanja openging en een gemengd groepje van vijf mensen – twee vrouwen, drie mannen – naar buiten kwam, voelde ze zich echt goed. Ze knikte hun alle vijf openhartig toe en draaide zich daarna nog een keer om naar de wachtende vrouwen en mannen die achter haar in de rij stonden. Heel even overwoog ze te vragen of er nog iemand voor haar naar de wc wilde, want ze moest nog helemaal niet zo dringend, toen haar ten eerste opviel dat die vraag na een wachttijd van tien minuten wel erg bizar was, en ten tweede dat ze net behoorlijk high was geworden. Het loonde de moeite dat ze weinig ontbeten had, de halve North Face sloeg sneller aan dan verwacht. Tanja liep het toilethokje in alsof ze door een golf badschuim naar binnen werd gespoeld, daarna sloot ze de deur. De wc-bril bedekte ze zorgvuldig met zakdoekjes en ze ging zitten. Ze nam de tijd, ze moest lachen, ze sloot tijdens het plassen haar ogen, het was mooi.

Appje aan Jerome: ‘Sarah gezien, in hogere sferen. Ik loop heerlijk soft in de toilettenwalm. Veel te veel mannen. Miss you.’ En nauwelijks een paar tellen later: ‘Miss U 😍 Miss U 😍 Miss U 😍…’ Jerome appte dat zijn afspraak met Bruno en Julian niet doorging omdat Julians dochter ziek was, waardoor hij niet zoals gepland onder invloed van ketamine in Offenbach langs de oever van de Main slenterde, maar bij de ondergaande zondagse zon thuis zat te programmeren. Toch zou hij haar roesverslag graag lezen, zij het misschien met een tikje jaloezie. Tanja stuurde dat hij vandaag ten minste appelwijn moest drinken terwijl hij werkte, ‘uit solidariteit met je trippende girlfriend in de buurt van tramhalte Sonnenallee.’ Jerome antwoordde: ‘Het woord solidariteit gebruik jij alleen wanneer je aan de xtc zit. Maar dan wel voortdurend 😂’

Tanja stond zwetend op de dansvloer, ze keek op haar telefoon, zag het woord ‘solidariteit’ voor zich en wist dat Jerome gelijk had. Ze hield van hem, ja, ze hield echt van hem, en precies dat wilde ze hem nu sturen, maar ze liet het toch maar achterwege. Hun omstandigheden waren te verschillend. Zij stond tussen de bassen, hij keek uit over het natuurgebied. En voor Jerome was ecstasy iets nostalgisch. Hij had Tanja vaak over zijn ‘E-fase’ tussen 2009 en 2012 verteld, een tijd die hij achter zich had gelaten, maar nooit zou vergeten, zoals de zomer van 2001, toen hij net zijn rijbewijs had gehaald en met goede vrienden naar de Franse Atlantische kust was gereden om te kamperen.

Tijdens het ontbijt zei Marlene dat ze al eens een heel jaar nuchter was geweest, tussen januari 2016 en maart 2017. ‘Ik zag er jonger uit en had meer tijd. Misschien was ik ook helderder. Maar ik voelde me niet beduidend beter dan anders.’ Jerome had roerei gemaakt. Marlene had een betere pan dan Tanja, en haar keuken voelde wat stedelijker aan, omdat achter de ruiten niet Volkspark Hasenheide te zien was, maar de Münchener Straße in de stationsbuurt van Frankfurt. Marlenes flat was voor één persoon luxueus, voor een stel best oké, voor een gezin te klein. Maar voorlopig zou ze hem niet opgeven. Ze waren het erover eens dat een combinatie van dorp en stad alleen maar goed kon zijn voor een kind. Omdat ze allebei vrij gelukkige mensen waren, kon het waarschijnlijk geen kwaad om op te groeien in Maintal, maar toch stond het vast dat ze hun eigen kind een complexere realiteit wilden aanbieden. Achteraf bekeken had Jerome gewild dat zijn ouders hem op een vroeger tijdstip meer tegenstrijdige leefwerelden hadden voorgeschoteld. Reizen naar de voormalige Sovjetstaten zou in de jaren negentig mogelijk en opwindend zijn geweest. In plaats daarvan gingen ze op skivakantie. En daarna, toen vliegen goedkoop was, had Jerome de wereld op eigen houtje moeten ontdekken. Het was hem niet gelukt om alsnog naar de voormalige Sovjet-Unie te gaan, wel naar Japan en Californië. Hij bedacht dat hij zijn kind vroeger moest laten ervaren dat alles met elkaar verbonden was en dat je veel verschillende dingen mooi kon vinden. Diverse, tot dusver onbekende simulatietechnieken zouden hem daarbij helpen. Zodra hij te veel in detail wilde treden over zijn beeld van het ouderschap snoerde Marlene hem de mond, omdat ze nog niet eens in de derde maand was.

De kans bestond nog steeds dat het allemaal vals alarm bleek te zijn, dat Jerome toch nooit vader zou worden. Marlene en hij hadden na slechts twee dagen bedenktijd resoluut voor het kind gekozen, Jerome had een powerpoint gemaakt met pro’s en contra’s, op een paar slides was hij ingegaan op de kwestie ‘algemene maatschappelijke verantwoordelijkheid’. Hun kind zou in elk geval CO₂ produceren, en door hun nieuwe baan als opvoeder zouden Jerome en Marlene veel tijd verliezen, die ze onder andere omstandigheden zinvoller zouden kunnen invullen voor het algemeen belang. Anderzijds zou een abortus hen er indirect toe verplichten om hun vele vrije tijd voortaan op een meer geëngageerde manier te besteden, wat meteen neurotisch aanvoelde. Onder de reusachtige kop ‘Sorry – vandaag weer drukdruk’ lijstte Jerome onprettige uitnodigingen en situaties op waar ze in de toekomst onderuit zouden kunnen komen, omdat ze immers het beste excuus ooit zouden hebben. Op een slide stond: ‘Creating A Future Personality’, daaronder de streepjes ‘humor’, ‘sport’ en ’vriendelijkheid’, gevolgd door een slide waarop hij zichzelf citeerde: ‘Ons kind zou bijvoorbeeld een zinvolle religie kunnen leren.’ Op een foto van het Comomeer, waarop Jerome en Marlene onder invloed van paddo’s arm in arm naar de zonsondergang stonden te kijken, had hij een driejarig kind in een salopette gefotoshopt dat naar hen opkeek. De herinnering aan die rare high was verrassend genoeg niet tegenstrijdig met het idee om op een vergelijkbare middag ook voor een kind te zorgen. Jerome had eerder het gevoel dat die twee dingen goed te combineren vielen. Marlene vond de hele powerpoint erg leuk, ze lachte vaak, en aan het einde had ze tranen in haar ogen toen hij zei: ‘Misschien moeten we het gewoon doen.’